Fiets m d’r in

Sharing is caring!



Fietsen is voor mij – in het algemeen – noodzakelijk kwaad. In de stad gebruik ik de fiets om snel van A naar B te komen.
Muziek luisteren is voor mij een heerlijke bezigheid. Lekker in de stoel – via de speaker of koptelefoon – luisteren naar de meest uiteenlopende muzikale genieën die op hun eigenwijze klanken hebben geproduceerd die mij meenemen naar plaatsen waar ik nog nooit ben geweest.

Een combinatie van fietsen en muziek luisteren blijft voor mij toch een vreemd fenomeen. Zeker als het gaat om mensen die met hun fiets deelnemen aan het verkeer.
Deze week kwam ik in de situatie terecht dat zomaar iemand kwaad werd omdat ik – op het fietspad – plots – ik kreeg last van traanogen – ging remmen. Deze persoon – die ik eerder had ingehaald – reed lekker met koptelefoon en smartphone door de stad – op millimeters afstand van mijn fiets. Door mijn ‘plotse’ remmen bevond de persoon in kwestie zich een aantal seconde op het asfalt.
Volgens omstanders viel mij niets te verwijten omdat de fietser achter mij aan het droomfietsen was.

Het fietspad is voor mij geen plaats om lekker weg te dromen bij de mooie klanken van genieën als Jimmy Hendrix, The Black Keys, Tim Knol of Aimee Mann. Droomfietsen doe ik ook het liefst in bed. Van mijn mededeelnemers – in het verkeer – verwacht ik alertheid. Mensen moeten in staat zijn – dus ook op het fietspad – adequaat te handelen. Voor droomfietsers is in het verkeer geen plaats. Dromen doe je maar lekker ergens anders.



One thought on “Fiets m d’r in

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *