Minister van Gehandicaptenzaken… ik kies niets

Sharing is caring!

Daar ligt meneer Heessels vooruit gestrekt op mijn buik. Wij kijken – samen – naar de wielerronde de Waalse Pijl. Ik heb al weer vier weken een zoon en geloof mij dat is waanzinnig mooi. Maar Jip’s vader – ik dus – heeft een chronische aandoening en dat brengt – nu Jip er is – de nodige uitdagingen met zich mee. Niks is in deze toestand vanzelfsprekend. Wij – mijn vrouw en ik – gaan uit van alles wat wel kan en al het overige daar dansen we een beetje om heen.

Op Linkedin las ik over het feit dat Harry Haddering – een contact uit mijn netwerk – afgewezen was voor de vacature van Minister van Gehandicaptenzaken van de KRO-NCRV. Harry Haddering is geboren met een lichamelijke beperking. Hij is echter een van die mensen die zijn beperking niet ziet als een belemmering maar als een kans. Ik volg Harry Haddering  al een tijdje daardoor snap ik niet echt dat hij is afgewezen voor deze vacature.

De vacature van Minister van Gehandicaptenzaken is geen gewone vacature. Het heeft alles te maken met het nieuwe televisieproject van Lucille Werner. In dit programma gaat zij dus opzoek naar een minister voor een niet bestaand ministerie dat dan wel – fictief – zal worden opgericht. Aandacht genereren voor mensen met een beperking binnen onze samenleving lijkt mij een goed idee. Er is veel te weinig aandacht voor mensen met een beperking en nog minder aandacht voor mensen met een beperking binnen het arbeidsveld.

Tot dit jaar ben ik zelf nooit ergens bij een bedrijf binnengekomen op grond van mijn beperking. Mijn huidige baan is bij de overheid . Daar ben ik gestart binnen de banenafspraak. Die banenafspraak is een afspraak tussen de overheid en commerciële bedrijven om tot begin 2026 125.000 banen te creëren voor mensen met een beperking. Circa 25.000 banen binnen de overheid, de rest in de vrije sector. Liever was ik bij die overheid terechtgekomen door mijn expertise – wat dat dan ook mag zijn.  Hier past echter – van mijn kant uit –  ook even een pas op de plaats. Want met de komst van Jip veranderde mijn leven natuurlijk ook drastisch en dan blijkt dat mijn aandoening zeker wel een handicap is. Vanuit dat vertrekpunt mag ik blij zijn met de kansen die mij nu worden geboden.

Dat Lucille Werner aandacht gaat schenken aan een grote – bijna – ‘vergeten’ groep is natuurlijk toe te juichen. De manier waarop – daar zet ik overigens mijn vraagtekens bij. Ik had Harry Haddering graag in dat programma zien optreden. De feiten zijn echter dat hij is afgewezen voor deelnamen. Maar volgens mij heeft Harry dat programma ook helemaal niet nodig om minister van Gehandicaptenzaken te zijn.  De gekozen naam doet – overigens – mijn wenkbrauwen fronsen. Gehandicaptenzaken? Daarbij is Harry in mijn – bescheiden – ogen al minister van de mensen met een beperking en met ambitie. Dus er hoeft niets maar dan ook niets meer gekozen te worden want Harry is het al! Er zijn ook genoeg mensen te vinden die de rol van staatssecretaris en of rechterhand zouden kunnen bekleden. In mijn netwerk ken ik vele mensen met een beperking die daar ook voor in aanmerking zouden kunnen komen.

Televisie is wat mij betreft ook niet het enige medium dat gebruikt kan worden om mensen met een beperking onder de aandacht te brengen. Neem Manon van den Heuvel die met haar vlogs – op youtube – laat zien hoe het is – om als jonge vrouw – te leven met een handicap. En zo blijkt dat er – stiekem – heel wat content over en door mensen met een beperking te vinden is.

Mijn verhaal laat zien dat je vader kan zijn van een klein mannetje en door simpele oplossingen geen uitdaging te gek is.  En met mij al die mensen die met hun beperking leven en geen enkele uitdaging uit de weg gaan. Ik wil geen minister van Gehandicaptenzaken, maar liever aandacht voor ambitieuze mensen – met een beperking –  die vol in het leven zitten/staan/ liggen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *