Nooit op reis

Sharing is caring!

Ook vanmorgen stond hij er weer. Hij leek zoals elke dag te wachten op de trein naar Utrecht. Tas om zijn schouders, sportief gekleed als reiziger tussen de reizigers. Alleen de laatste stap maakt hij nooit. Als de trein vertrekt blijft hij alleen op het perron staan. Kijkt de trein na en doet een half uur later opnieuw alsof hij een reiziger is tussen alle andere reizigers. verteld 

Dit beeld doet mij denken aan de film The Legend of 1900. De film verteld het verhaal van een man geboren op een cruiseschip die nooit de stap durft te maken om aan wal te gaan. Zelfs als hij eenmaal heeft besloten zijn ware liefde achter na te reizen keert hij één trede voor hij de wal bereikt om. Het schip blijft zijn wereld ook als het schip zijn laatste cruise heeft gemaakt.
Een film om stil van te worden niet in de laatste plaats om de prachtige muziek van de meester der filmmuziek Ennio Morricone en het fantastische acteer werk van Tim Rot.

Van de man op het perron in ‘s-Hertogenbosch weet ik niets. Er zal vast een verhaal achter zitten. De vele vragen blijven vooralsnog onbeantwoord. Als ik hem aanspreek trekt hij alleen grimassen. Het personeel van het station lijkt hem wel te kennen.
Een stap zetten naar het onbekende is voor iedereen moeilijk. Op een trein stappen die daar gaat waar je nooit bent geweest en waarvan je ook niet weet wat je kan verwachten blijft een startpunt van een ongewis avontuur. Het voelt als de eerste dag op een nieuwe school of de eerste werkdag bij een nieuwe werkgever. Adrenaline giert door je lijf. Je kijkt de katten uit de boom. Het avontuur is al begonnen voor je het door hebt.
Soms zou ik heel recalcitrant de man gewoon eens in de trein willen duwen. De wereld eindigt niet op het Bossche perron. De reis soms wel als ‘s-Hertogenbosch je bestemming is. Maar het is alleen een eindpunt als je ook daadwerkelijk de reis aanvaard.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *